เพื่อนหาย อย่าหา 2

หลังจากเหตุการณ์สุดป่วนในภาคแรกผ่านพ้นไป ดูเหมือนชีวิตของ “เอมี” และ “สเตฟานี” จะยังไม่อาจกลับเข้าสู่ความปกติได้จริงเสียที แม้ภายนอกจะพยายามสร้างภาพให้ทุกอย่างดูสงบ เนี้ยบ และเหมือนทุกอย่างถูกจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับยังเต็มไปด้วยรอยร้าว ความเคลือบแคลง และแรงสั่นสะเทือนจากอดีตที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากพวกเธอ หนังพาเราเข้าสู่โลกที่หรูหราแต่ไม่อาจไว้วางใจได้ง่ายๆ บรรยากาศของเมืองริมทะเล บ้านพักสวยจัด งานสังคมที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มปลอม และคนแปลกหน้าที่ดูดีเกินกว่าจะเป็นคนจริงใจ กลายเป็นฉากหลังของเรื่องราวที่ทั้งขำ ทั้งพิศวง และค่อยๆ พาอารมณ์คนดูไหลลงสู่ความระแวงอย่างแนบเนียน

ในภาคนี้ แอนนา เคนดริก และเบลก ไลฟ์ลี ยังคงรับหน้าที่แบกเสน่ห์ของเรื่องไว้เต็มๆ คนหนึ่งคือคนธรรมดาที่มักพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์เกินตัวแบบงงๆ แต่อยากรู้ทุกอย่าง ส่วนอีกคนคือคาแรกเตอร์ที่มีความลึกลับเย้ายวนจนเดาไม่ออกว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงไม่ใช่แค่เรื่องของเพื่อนสนิทที่เคยผ่านอะไรด้วยกันมา แต่เป็นเกมทางอารมณ์ที่เต็มไปด้วยการหยั่งเชิง การยั่วเย้า และความไว้ใจที่พร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ เมื่อ “เพื่อนหาย” อีกครั้ง สิ่งที่ตามมาไม่ใช่แค่การออกตามหาแบบตรงไปตรงมา แต่คือการที่สเตฟานีต้องถลำลึกเข้าไปในโลกของเอมี ซึ่งเต็มไปด้วยอดีตซ่อนเร้น เครือข่ายคนรู้จักที่ไม่น่าไว้วางใจ และความจริงบางอย่างที่เหมือนจะยิ่งค้น ยิ่งทำให้ทุกอย่างสับสนกว่าเดิม

เพราะนี่ไม่ใช่หนังสืบสวนธรรมดา หนังเลือกเล่นกับจังหวะตลกแบบมีพิษสง สลับกับฉากระทึกที่ค่อยๆ บีบให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนพื้นน้ำแข็งบางๆ ทุกตัวละครรอบตัวดูมีผลประโยชน์เป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นคนใกล้ชิดที่พูดเหมือนเป็นห่วงแต่แววตากลับปิดอะไรบางอย่างไว้ หรือคนใหม่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสะอาดตา แต่ยิ่งดูยิ่งไม่อาจละสายตาได้เลย การปรากฏตัวของตัวละครอย่าง Michele Morrone, Henry Golding, Allison Janney, Elizabeth Perkins, Elena Sofia Ricci และ Alex Newell ช่วยขยายโลกของเรื่องให้กว้างขึ้น ทั้งในมิติของอารมณ์ เสน่ห์ และความไม่น่าไว้ใจที่แฝงอยู่ในทุกมุมของพล็อต ยิ่งเรื่องดำเนินไป ความสัมพันธ์ระหว่างคนเหล่านี้ยิ่งเหมือนกระจกหลายบานที่สะท้อนกันไปมา จนผู้ชมแทบไม่แน่ใจว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพลวง

หัวใจของ Another Simple Favor ยังอยู่ที่การตั้งคำถามกับคำว่า “เพื่อน” ในแบบที่ทั้งเจ็บ ทั้งขำ และทั้งน่าคิด หนังไม่ได้สนใจเพียงว่าใครหายไปหรือใครทำอะไรลงไป แต่สนใจลึกลงไปถึงเหตุผลที่คนสองคนยังผูกพันกันอยู่ แม้จะรู้ดีว่าต่างฝ่ายต่างมีด้านที่อันตรายพอๆ กับด้านที่น่าเอาใจช่วย ความเป็นดราม่าถูกผสมเข้ากับมุกคมๆ และสถานการณ์ชวนอึ้งอย่างพอดี ทำให้เรื่องไม่หนักจนเกินไป แต่ก็ไม่เบาจนกลายเป็นหนังสายล้อเลียนเฉยๆ ตรงกันข้าม มันมีรสชาติของความสัมพันธ์ผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ความทรงจำเก่า และความต้องการจะเชื่อใจใครสักคน