เด็กหญิงแมรี่ กับ เพื่อนซี้ ช้อคโก้แม็กซ์

ในเมืองเมลเบิร์นช่วงปลายยุค 1970 แมรี่ เดซี่ ดิงเคิล เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีปานบนหน้าผากและหัวใจเต็มไปด้วยคำถาม ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่ไม่เคยให้ความรู้สึกเหมือนบ้านอย่างแท้จริง พ่อของเธอเก็บตัวอยู่กับงานประหลาด ๆ และสิ่งของที่คนทั่วไปมองว่าน่าขนลุก ส่วนแม่ก็มีนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้และมักปล่อยให้ความเหงาค่อย ๆ กัดกินลูกสาวทีละน้อย แมรี่จึงเติบโตขึ้นมาพร้อมความรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น เธอไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีใครให้ปรึกษา และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าความคิดมากมายในหัวของเธอควรเอาไปเล่าให้ใครฟัง วันหนึ่ง ขณะเปิดสมุดรายชื่อโทรศัพท์อย่างไร้จุดหมาย แมรี่ตัดสินใจเลือกชื่อคนแปลกหน้าจากอีกฟากโลก แล้วเขียนจดหมายส่งไปหา โดยหวังเพียงว่าจะมีใครสักคนยอมตอบกลับมา

ชื่อที่เธอเลือกคือ แม็กซ์ เจอร์รี ฮอโรวิทซ์ ชายวัยกลางคนผู้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในนิวยอร์ก แม็กซ์มีรูปร่างอ้วนใหญ่ ชอบกินช็อกโกแลต ดูรายการโทรทัศน์ซ้ำ ๆ และเลี้ยงปลาตัวเล็ก ๆ ไว้เป็นเพื่อน แต่ภายใต้กิจวัตรที่ดูจำเจนั้น เขากลับต้องต่อสู้กับความยากลำบากในการเข้าใจผู้คนและรับมือกับโลกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ทางสังคมซึ่งเขาไม่เคยถนัด แม็กซ์แทบไม่มีใครให้คุยด้วย และไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรเมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คน จดหมายจากเด็กหญิงชาวออสเตรเลียจึงกลายเป็นสิ่งที่ทั้งสร้างความสับสนและทำให้ชีวิตของเขาสั่นไหว แมรี่กับแม็กซ์มีอายุ อาชีพ บ้านเกิด และประสบการณ์แตกต่างกันแทบทุกด้าน แต่เมื่อเริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราว ความคิด และคำถามที่ไม่มีใครเคยสนใจฟัง ทั้งคู่กลับพบว่าความโดดเดี่ยวของพวกเขามีบางอย่างคล้ายกันอย่างน่าประหลาด

จากจดหมายฉบับแรก ความสัมพันธ์ของคนสองคนก็ค่อย ๆ เติบโตผ่านระยะทางและกาลเวลา พวกเขาไม่ได้พบกันต่อหน้า ไม่ได้รู้จักกันผ่านวงสังคมหรือเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ แต่ทำความรู้จักกันจากถ้อยคำที่เขียนด้วยความจริงใจ จดหมายแต่ละฉบับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้แมรี่ถามเรื่องชีวิต ความรัก ความตาย และความหมายของการเป็นคนปกติ ขณะที่แม็กซ์ก็ตอบกลับด้วยมุมมองตรงไปตรงมา แปลกประหลาด และบางครั้งก็เจ็บปวดเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งคาดคิด ยิ่งเวลาผ่านไป คำตอบของเขาก็ไม่ได้มีแค่ความรู้หรือคำแนะนำ แต่ยังเผยให้เห็นบาดแผล ความกลัว และความเปราะบางของชายที่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับโลกได้เลย สำหรับแมรี่ จดหมายเหล่านี้ทำให้เธอเริ่มมองเห็นความเป็นไปได้ว่า ชีวิตของเธออาจไม่ได้ถูกกำหนดให้ต้องโดดเดี่ยวตลอดไป ส่วนแม็กซ์เองก็ได้พบว่าการมีใครสักคนรออ่านความคิดของเขา สามารถเปลี่ยนวันที่เงียบงันให้มีความหมายขึ้นมาได้

แต่เส้นทางของมิตรภาพไม่ได้ราบรื่นเหมือนนิทาน ทุกคนต่างมีข้อจำกัดและความคาดหวังของตัวเอง แมรี่เติบโตขึ้นพร้อมคำถามใหม่ ๆ และความปรารถนาที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับผู้คนรอบตัว ขณะที่แม็กซ์ยังคงติดอยู่กับความกลัว ความเคยชิน และวิธีคิดที่ทำให้เขาตีความโลกแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ ความใกล้ชิดผ่านจดหมายจึงทั้งช่วยเยียวยาและสร้างความเข้าใจผิดในเวลาเดียวกัน ประโยคหนึ่งอาจเป็นกำลังใจสำหรับคนหนึ่ง แต่กลับกลายเป็นบาดแผลสำหรับอีกคนได้โดยไม่ตั้งใจ ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของชีวิต การตัดสินใจ และความลับบางอย่างที่ค่อย ๆ เปิดเผย มิตรภาพของทั้งคู่จึงต้องเผชิญบททดสอบที่หนักหนากว่าการรอคอยจดหมายตอบกลับ เมื่อคนสองคนซึ่งต่างก็ไม่สมบูรณ์แบบพยายามรักษาสายสัมพันธ์เอาไว้ คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า พวกเขาจะได้พบกันหรือไม่ แต่คือการที่คนเราจะยอมรับกันได้มากแค่ไหน แม้อีกฝ่ายจะมีความแตกต่างและความยุ่งยากเกินกว่าจะเข้าใจในทันที

Mary and Max ถ่ายทอดความเศร้า ความตลก และความประหลาดของชีวิตมนุษย์ผ่านงานแอนิเมชั่นสต็อปโมชันที่มีเอกลักษณ์ โลกของแมรี่เต็มไปด้วยโทนสีหม่นอมเหลือง ส่วนโลกของแม็กซ์ถูกห่อหุ้มด้วยบรรยากาศขาวดำอึมครึม ทุกภาพจึงไม่ได้ทำหน้าที่เพียงเล่าเรื่อง แต่ยังสะท้อนสภาพจิตใจของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างโต๊ะทำงาน ซองจดหมาย ตุ๊กตา หรือช็อกโกแลตแท่งหนึ่ง ล้วนมีความหมายมากกว่าที่เห็น หนังมีอารมณ์ขันแบบแห้ง ๆ และกล้าที่จะมองความเปิ่น ความล้มเหลว รวมถึงด้านไม่น่ารักของมนุษย์โดยไม่แต่งเติมให้สวยเกินจริง ทว่าใต้ความขำเหล่านั้นกลับมีความอบอุ่นซ่อนอยู่เสมอ เพราะเรื่องนี้ไม่ได้บอกว่าความโดดเดี่ยวจะหายไปง่าย ๆ หรือทุกปัญหาจะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ชวนให้เชื่อว่า การมีใครสักคนรับฟังเราอย่างจริงจัง แม้เพียงคนเดียว ก็อาจทำให้โลกที่กว้างใหญ่และเย็นชาไม่ได้น่ากลัวเท่าเดิม สำหรับคนที่ชอบแอนิเมชั่นผู้ใหญ่ หนังชีวิตที่มีอารมณ์ขันเฉพาะตัว หรือเรื่องราวมิตรภาพแปลกประหลาดที่ค่อย ๆ ซึมลึก Mary and Max คือหนังที่ทั้งสะเทือนใจ อ่อนโยน และติดอยู่ในความทรงจำได้นานหลังจดหมายฉบับสุดท้ายถูกเปิดอ่าน.