คนธรรมดานรกเรียกพี่ 2

หลังจากใช้ชีวิตเงียบ ๆ เหมือนคนทั่วไปมานาน ฮัทช์ แมนเซลล์ก็พยายามเก็บอดีตอันโหดเหี้ยมเอาไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาอยากเป็นแค่พ่อบ้านธรรมดา ๆ คนหนึ่งในบ้านชานเมือง อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายกับครอบครัว และอยากให้ทุกอย่างดูปกติที่สุด แต่สำหรับคนที่เคยผ่านโลกมืดและมีทักษะการต่อสู้ฝังอยู่ในกระดูก การจะเป็น “คนธรรมดา” จริง ๆ กลับไม่เคยง่ายเลยสักครั้ง ยิ่งพยายามใช้ชีวิตสงบเท่าไหร่ ความวุ่นวายก็เหมือนจะค่อย ๆ ไหลกลับเข้ามาหาเขาอย่างไม่ให้ตั้งตัว และในภาคนี้ สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นวันสบาย ๆ ของครอบครัว กลับค่อย ๆ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องปวดหัวระดับนรกแตกอีกครั้ง

ความสนุกของเรื่องยังคงอยู่ที่คาแรกเตอร์ของฮัทช์ คนที่ภายนอกดูจืดชืด ไร้พิษภัย และไม่มีอะไรน่ากลัวเลย แต่พอถึงเวลาจำเป็น เขากลับกลายเป็นคนละคนแบบทันตาเห็น บ๊อบ โอเดนเคิร์ก ยังถ่ายทอดความเป็นชายกลางคนที่ทั้งเหนื่อย ทั้งขำ ทั้งอัดอั้นได้อย่างมีเสน่ห์เหมือนเดิม เขาไม่ใช่ฮีโร่ที่ดูเก่งเกินมนุษย์ ไม่ใช่คนที่เดินเข้าฉากด้วยความเท่แบบหล่อเนี้ยบ แต่เป็นคนที่เหมือนกำลังแบกชีวิตทั้งบ้านไว้บนบ่า และยังต้องเอาตัวรอดจากโลกที่พร้อมจะลากเขากลับไปสู่ความรุนแรงทุกเมื่อ รอบตัวเขายังมีครอบครัวที่สำคัญที่สุดในชีวิต ทั้งภรรยาที่พยายามเข้าใจเขา เด็ก ๆ ที่ไม่ควรถูกดึงเข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตราย และคนใกล้ตัวที่คอยย้ำเตือนว่าการเลือกใช้ชีวิตธรรมดา บางทีก็ต้องแลกมาด้วยการกดทับบางอย่างไว้ให้แน่นที่สุด

แต่โลกไม่ได้ปล่อยให้เขาได้พักนานนัก เมื่อสถานการณ์ใหม่ที่ดูเหมือนเล็กน้อยค่อย ๆ ขยายตัวจนกลายเป็นอันตรายที่ลากคนทั้งบ้านเข้าไปพัวพัน ฮัทช์จึงถูกบีบให้กลับไปใช้ด้านที่เขาไม่อยากแตะอีก ความลับ อดีต และความรุนแรงเก่าที่เขาพยายามฝังกลบเริ่มโผล่ขึ้นมาเหมือนเงาตามตัว ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหนก็เหมือนมีใครสักคนกำลังรอเล่นงานอยู่เสมอ และสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ตึงเครียดกว่าหนังบู๊ทั่วไป คือเดิมพันไม่ได้อยู่แค่การเอาชนะศัตรู แต่คือการปกป้องพื้นที่เล็ก ๆ ที่เขาเรียกว่าบ้าน ไม่ให้มันถูกเหยียบย่ำโดยคนที่คิดว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ความเข้าใจผิดนั้นเองที่กลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี เพราะใครก็ตามที่ประเมินเขาต่ำเกินไป มักเป็นฝ่ายต้องเจ็บตัวก่อนเสมอ

ภาคนี้ยังคงเล่นกับอารมณ์แบบระทึกขวัญได้อย่างเฉียบคม ความอันตรายไม่ได้พุ่งใส่แบบโฉ่งฉ่างตั้งแต่ต้น แต่ค่อย ๆ คลานเข้ามาอย่างน่าหงุดหงิด ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังนั่งบนเก้าอี้ที่เริ่มไม่นิ่งขึ้นเรื่อย ๆ หนังใช้จังหวะเงียบเพื่อขยี้ความอึดอัด ก่อนจะระเบิดออกมาเป็นฉากบู๊ที่ทั้งดุเดือดและกระชับแบบไม่เสียเวลา ความมันของเรื่องไม่ได้มาจากความเวอร์อย่างเดียว แต่มาจากการออกแบบให้คนดูเชื่อว่าแต่ละหมัด แต่ละจังหวะหลบ แต่ละการตัดสินใจ ล้วนมีน้ำหนักและผลลัพธ์ตามมาเสมอ นั่นทำให้ความตึงเครียดในเรื่องไม่เคยห