เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์

ท่ามกลางความเวิ้งว้างของดาวอังคารที่เต็มไปด้วยผืนดินสีแดง ฝุ่นทราย และอากาศซึ่งไม่เปิดโอกาสให้มนุษย์ใช้ชีวิตได้ตามธรรมชาติ ภารกิจสำรวจอวกาศของทีม Ares 3 กลับต้องจบลงอย่างไม่คาดคิด เมื่อพายุขนาดใหญ่พัดถล่มฐานปฏิบัติการจนทุกอย่างตกอยู่ในความโกลาหล นักบินอวกาศทุกคนจำเป็นต้องอพยพออกจากดาวอังคารโดยด่วน และในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจภายใต้แรงกดดัน พวกเขาเชื่อว่า มาร์ค วัทนีย์ นักพฤกษศาสตร์และวิศวกรประจำทีม เสียชีวิตไปแล้ว การเดินทางกลับโลกจึงเกิดขึ้นพร้อมความสูญเสียที่ไม่มีใครอยากยอมรับ ทว่าเมื่อฝุ่นพายุจางลง วัทนีย์กลับฟื้นขึ้นมาในฐานที่เสียหายและพบว่าตัวเองถูกทิ้งไว้เพียงลำพังบนดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างจากบ้านหลายสิบล้านไมล์ ไม่มีเสียงของเพื่อนร่วมทีม ไม่มีสัญญาณการติดต่อ และไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขายังหายใจอยู่

สิ่งแรกที่วัทนีย์ต้องทำไม่ใช่การตามหาความช่วยเหลือ แต่คือการยื้อชีวิตของตัวเองให้ได้นานที่สุด เขามีอาหาร น้ำ และอุปกรณ์ดำรงชีพเหลืออยู่จำกัด ขณะที่ภารกิจถัดไปอาจต้องใช้เวลาอีกหลายปีจึงจะเดินทางมาถึง หากเขานั่งรออย่างหมดหวัง อาหารทั้งหมดจะหมดลงก่อนที่ใครจะรู้สถานการณ์ แต่ถ้าเลือกลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวก็อาจหมายถึงจุดจบ เขาจึงต้องเปลี่ยนฐานที่พักซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายให้กลายเป็นบ้านชั่วคราว คำนวณปริมาณเสบียงอย่างละเอียด คิดหาวิธีปลูกพืชในพื้นที่ที่ไม่มีดินและสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสมต่อการเกษตร รวมถึงประดิษฐ์เครื่องมือจากสิ่งของที่เหลืออยู่ วัทนีย์ไม่ใช่ฮีโร่ผู้มีพลังเหนือมนุษย์ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่กำลังกลัว หิว เหนื่อย และคิดถึงบ้าน แต่ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ อารมณ์ขันที่ยังไม่หายไป และนิสัยไม่ยอมแพ้ ทำให้เขาค่อย ๆ สร้างโอกาสรอดขึ้นมาจากเศษซากของภารกิจ

ขณะเดียวกัน บนโลก ความเงียบของวัทนีย์เริ่มกลายเป็นปริศนาที่ NASA ไม่อาจมองข้ามได้ เมื่อทีมควบคุมภารกิจค้นพบเบาะแสว่าเขาอาจยังมีชีวิตอยู่ ศูนย์บัญชาการซึ่งเคยเต็มไปด้วยข้อมูลและแผนงาน กลับกลายเป็นสถานที่ที่ทุกคนต้องแข่งกับเวลา นักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และผู้บริหารต่างระดมความคิดเพื่อหาวิธีส่งอาหาร อุปกรณ์ และความช่วยเหลือไปยังดาวอังคาร แม้ระยะทางอันมหาศาลจะทำให้ทุกแผนดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ก็ตาม เจฟฟ์ แดเนียลส์รับบทเป็นผู้บริหารที่ต้องแบกรับแรงกดดันจากทั้งองค์กรและสาธารณชน ขณะที่คริสเตน วิกในบทผู้ประสานงานภารกิจต้องรับมือกับการตัดสินใจที่อาจส่งผลต่อชีวิตของคนคนหนึ่ง ส่วนทีมลูกเรือที่นำโดยผู้บัญชาการเมลิสซา ลูอิส รับบทโดยเจสสิกา แชสเตน ก็ต้องเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวดว่า พวกเขาอาจทิ้งเพื่อนเอาไว้ข้างหลังโดยไม่มีวันได้กลับไปพบกันอีก การช่วยเหลือครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงโครงการทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นเดิมพันทางศีลธรรมที่ทุกคนต้องถามตัวเองว่า จะยอมเสี่ยงแค่ไหนเพื่อพาชายคนหนึ่งกลับบ้าน

เสน่ห์สำคัญของ The Martian อยู่ที่การทำให้เรื่องเอาชีวิตรอดในอวกาศมีทั้งความตื่นเต้นและความเป็นมนุษย์อย่างลงตัว ฉากของวัทนีย์บนดาวอังคารเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว แต่หนังไม่ได้ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นความหม่นหมองตลอดเวลา เพราะเขามักใช้มุกตลกและความกวนเพื่อประคองสติของตัวเอง การพูดคุยกับกล้องบันทึกภาพจึงมีทั้งความขบขัน ความเครียด และความเศร้าที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่เขาพบวิธีแก้ปัญหา คนดูก็จะรู้สึกเหมือนได้หายใจไปพร้อมกับเขา และทุกครั้งที่สถานการณ์เลวร้ายลง ความมั่นใจนั้นก็พร้อมถูกสั่นคลอนอีกครั้ง หนังตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ รวมถึงขีดจำกัดของสติปัญญา ความอดทน และความหวัง เมื่อไม่มีใครสามารถมาช่วยได้ทันที ความรู้ที่เคยอยู่ในห้องเรียนกลับกลายเป็นเครื่องมือสำคัญที่สุดในการรักษาชีวิต ส่วนความร่วมมือของผู้คนหลายประเทศก็พิสูจน์ว่า แม้จะมีความแตกต่างมากมาย แต่ชีวิตหนึ่งชีวิตก็มีค่ามากพอให้ทุกคนช่วยกันหาทางออก

ด้วยการแสดงที่แบกเรื่องไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมของแม็ตต์ เดม่อน วัทนีย์จึงกลายเป็นตัวละครที่ผู้ชมเข้าถึงได้ง่ายและเอาใจช่วยตั้งแต่นาทีแรก เขาไม่ได้ต่อสู้ด้วยความกล้าบ้าบิ่นเพียงอย่างเดียว แต่ใช้เหตุผล ยอมรับความผิดพลาด และค่อย ๆ แก้ปัญหาทีละขั้นอย่างมีสติ ทุกการทดลองบนดาวอังคารมีความเสี่ยง ทุกการเดินทางออกจากฐานพักอาจกลายเป็นภารกิจที่ไม่มีโอกาสย้อนกลับ ขณะเดียวกัน เส้นเรื่องของทีมบนโลกก็เพิ่มความกดดันขึ้นเรื่อย ๆ เพราะแผนช่วยเหลือแต่ละทางล้วนมีข้อจำกัดและผลกระทบที่คาดเดาไม่ได้ ภายใต้ภาพอันงดงามของอวกาศและภูมิประเทศดาวอังคาร หนังจึงเล่าเรื่องของชายคนหนึ่งที่ปฏิเสธจะยอมให้สถานการณ์กำหนดจุดจบของตัวเอง พร้อมกับผู้คนอีกนับร้อยที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหายไปในความว่างเปล่า หากชอบหนังไซไฟ ผจญภัย และหนังชีวิตที่ลุ้นระทึกจากการแก้ปัญหาอย่างมีเหตุผล The Martian คือการเดินทางสู่ดาวอังคารที่ทั้งยิ่งใหญ่ สนุก ซาบซึ้ง และทำให้เชื่ออีกครั้งว่า ต่อให้ความหวังเหลือเพียงน้อยนิด มนุษย์ก็ยังสามารถสร้างหนทางกลับบ้านได้จากสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า.