สอนรักนายเวอร์จิ้น Season 1

ในโลกของคนเมืองที่ทุกอย่างหมุนเร็วเกินจะตั้งตัวได้ “สอนรักนายเวอร์จิ้น Season 1” หยิบเอาความเขิน ความงง และความไม่มั่นใจเรื่องความรักมาปั่นให้กลายเป็นคอเมดีที่ทั้งสดใหม่และน่าติดตาม เรื่องราวไม่ได้เริ่มจากความรักหวานซึ้งแบบที่เห็นจนชินตา แต่เริ่มจากความอึดอัดของคนคนหนึ่งที่เหมือนจะยืนอยู่ท้ายแถวของประสบการณ์ชีวิตมาตลอด ขณะที่คนรอบตัวดูเหมือนจะเข้าใจเกมของหัวใจไปหมดแล้ว เขากลับยังติดอยู่กับคำถามง่าย ๆ ที่ตอบยากที่สุดว่า ถ้ายังไม่เคยมีความรักจริงจังเลยสักครั้ง แล้วจะเริ่มต้นตรงไหนกันแน่ บรรยากาศของเรื่องจึงเต็มไปด้วยความชุลมุนแบบน่ารัก ๆ มีทั้งสถานการณ์ที่ทำให้หน้าแดง ความเข้าใจผิดที่พาเรื่องไปไกล และจังหวะตลกที่มาจากความจริงใจของตัวละครมากกว่ามุกกวน ๆ ลอย ๆ

หัวใจของเรื่องอยู่ที่ “ซับบู” ชายหนุ่มที่ดูภายนอกอาจไม่ได้น่าสงสารอะไรนัก แต่ลึก ๆ แล้วกลับเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ เขาเป็นคนที่รู้ตัวดีว่าตัวเองยังไม่มีประสบการณ์ด้านความรัก และนั่นทำให้ทุกครั้งที่ต้องเข้าใกล้เรื่องโรแมนติก เขามักจะเสียอาการแบบหมดรูป ซับบูไม่ได้อยากเป็นคนพิเศษหรือเป็นฮีโร่ของใคร เขาแค่อยากใช้ชีวิตให้รอดพ้นจากการถูกมองว่าเชย ถูกล้อ และถูกตัดสินว่าช้าไปกว่าคนอื่นเท่านั้น แต่ยิ่งพยายามจะทำตัวให้ดูปกติ เขากลับยิ่งพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องปั่นประสาทมากขึ้นทุกที เมื่อเส้นทางของเขาไปตัดกับคนรอบตัวที่มีนิสัยต่างกันสุดขั้ว ทั้งคนที่มั่นใจเกินเหตุ คนที่ชอบแซวแบบไม่แคร์ใคร และคนที่ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ แต่แท้จริงก็ไม่ต่างจากคนอื่นเท่าไรนัก

เสน่ห์ของซีซันแรกอยู่ตรงที่มันไม่ได้เล่าเรื่องรักแบบเส้นตรง แต่ค่อย ๆ ดันตัวละครเข้าไปในสถานการณ์ที่บีบให้ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง ความสัมพันธ์ระหว่างซับบูกับหญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตเขาไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความโรแมนติกอย่างเดียว แต่ยังเต็มไปด้วยแรงกระทบจากความคาดหวังของสังคม ภาพจำของคำว่า “ผู้ชายควรจะเป็นยังไง” และความกดดันจากคนรอบข้างที่ชอบเอาประสบการณ์ส่วนตัวไปวัดคุณค่าของคนคนหนึ่งแบบง่ายดายเกินไป ทุกครั้งที่ซับบูพยายามก้าวไปข้างหน้า เขามักจะเจออุปสรรคจากความเก้ ๆ กัง ๆ ของตัวเองบ้าง จากคำพูดของคนอื่นบ้าง หรือจากจังหวะชีวิตที่เหมือนจงใจเล่นตลกกับเขา ทำให้แต่ละตอนมีพลังของความอลหม่านที่ดูเพลินและคาดเดาไม่ได้ง่าย ๆ

แม้จะเป็นซีรีส์ตลก แต่ภายใต้เสียงหัวเราะกลับมีแก่นอารมณ์ที่อบอุ่นมาก เรื่องนี้พูดถึงการยอมรับตัวเองในวันที่ยังไม่สมบูรณ์ พร้อมทั้งชวนมองว่าความไม่พร้อมไม่ใช่ความผิด และความช้าก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ความรักในเรื่องจึงไม่ได้ถูกมองเป็นการแข่งขันหรือภารกิจพิชิตใจใครสักคน แต่เป็นบทเรียนของการเรียนรู้คนอื่น เรียนรู้ตัวเอง และเรียนรู้ที่จะไม่ตัดสินกันจากสิ่งที่เห็นเพียงผิวเผิน ซับบูอาจเป็นตัวละครที่ดูตลกเพราะความเปิ่น ความประหม่า และความพยายามจะทำตัวให้ดูมีประสบการณ์ทั้งที่ไม่ถนัดเอาเสียเลย แต่ยิ่งดูไป ผู้ชมก็จะยิ่งสัมผัสได้ว่าเสน