หมางนวี่ 72 เสี่ยวสือ

ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมิดสนิทสามวันเต็มโดยไม่รู้เลยว่าใครกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เราจะยังกล้าไว้ใจสัมผัสของใครได้อีกสักคนไหม หนังพาคนดูเข้าไปอยู่ในห้องชุดแคบ ๆ กลางฮ่องกงต้นยุคเก้าศูนย์ ที่ฝนพรำ แสงไฟสลัว และเสียงจากทางเดินภายนอกดังเข้ามาเบา ๆ ตลอดเวลา โลกทั้งใบของเรื่องถูกบีบให้เหลือเพียงผนังสี่ด้าน เตียงนอน โทรศัพท์สายเดียว และเวลาที่เดินช้าผิดปกติ บรรยากาศแบบหนังทริลเลอร์ฮ่องกงยุคนั้นทั้งอึดอัดและเย้ายวนในคราวเดียวกัน เมื่อทุกเสียงฝีเท้า ทุกลมหายใจที่เข้าใกล้ ล้วนมีความหมายมากกว่าที่ตาเห็น

ศูนย์กลางของความมืดนั้นคือ Mrs. Ng หญิงสาวผู้เป็นภรรยาของจักษุแพทย์ชื่อดัง เธอรับบทโดย 葉玉卿 นักแสดงสาวที่เป็นภาพจำของหนังผู้ใหญ่ฮ่องกงยุคเฟื่องฟู ผู้ถ่ายทอดทั้งความบอบบางและความแข็งแกร่งของผู้หญิงที่สูญเสียการมองเห็นไปอย่างกะทันหันได้อย่างน่าเชื่อ สามีของเธอคือ Dr. Jack Ng รับบทโดย เฉินโหย่ว หมอผู้แสนดีแต่หมกมุ่นกับงานจนแทบไม่มีเวลาให้ภรรยา เขากำลังจะเดินทางไปประชุมวิชาการต่างเมือง ทิ้งให้เธออยู่ลำพังในห้องเพียงสามวัน หรือเจ็ดสิบสองชั่วโมงตามชื่อเรื่อง โดยมี May สาวใช้คนสนิทคอยแวะเวียนมาดูแล และมีความหวังเล็ก ๆ จาก Dr. Wong ศัลยแพทย์ดวงตาที่บอกว่ายังมีโอกาสที่เธอจะกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ความเหงา ความไม่มั่นคง และความคิดถึงสัมผัสแบบหญิงสาวที่เคยมีชีวิตสมบูรณ์ จึงกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอต้องเผชิญความว่างเปล่าตามลำพัง

แล้วเจ็ดสิบสองชั่วโมงที่ควรจะเงียบเหงาก็ไม่เงียบอย่างที่คิด เมื่อ Sam Chu ชายหนุ่มลึกลับที่อยู่ไม่ไกลจากชีวิตของเธอ รับบทโดย หวง ชิวเซิน นักแสดงสายเข้มที่คนดูหนังฮ่องกงคุ้นหน้าดีจากบทดิบ ๆ แรง ๆ ก้าวเข้ามาในโลกของเธออย่างช้า ๆ เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าแบบผ่านมาแล้วผ่านไป แต่เป็นผู้ชายที่อ่านความรู้สึกเก่ง รู้ว่าเมื่อใดควรพูด เมื่อใดควรเงียบ และเมื่อใดควรแค่ยื่นมือมาให้จับ ในเวลาเดียวกันละแวกนั้นก็เริ่มมีข่าวการงัดแงะ มีชายแปลกหน้าท่าทางมีพิรุธที่เรียกว่า Burglar วนเวียนอยู่รอบอาคาร จน Cop นายตำรวจในพื้นที่ต้องเข้ามาสอดส่องความเรียบร้อย เส้นแบ่งระหว่างผู้หวังดี ผู้ฉวยโอกาส และผู้ที่เข้ามาเพราะแรงดึงดูดบางอย่างจึงพร่าเลือนลงทุกที ขณะที่ Mrs. Ng ทำได้เพียงใช้หู ใช้ผิวสัมผัส และใช้สัญชาตญาณในการตัดสินว่าใครอยู่ตรงหน้าเธอจริง ๆ

สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ต่างจากหนังระทึกขวัญทั่วไปคือการให้ความเย้ายวนเป็นภาษาของความไว้ใจ สำหรับผู้หญิงที่มองไม่เห็น สัมผัสคือการมองเห็นรูปแบบหนึ่ง เสียงกระซิบคือแสงไฟ และความใกล้ชิดอย่างอ่อนโยนคือเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้ ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นในช่วงสามวันจึงไม่ใช่แค่เรื่องของเรือนร่าง แต่เป็นเรื่องของความเหงาของภรรยาที่สามีทิ้งช่องว่างไว้ กับผู้ชายที่พร้อมจะเติมช่องว่างนั้นด้วยความเอาใจใส่เกินคาด หนังค่อย ๆ ปูอารมณ์แบบชั้นต่อชั้น จากความกลัว ความลังเล ไปสู่ความกล้าที่จะยอมรับความปรารถนาของตัวเองในฐานะผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ขณะเดียวกันก็รักษาโทนของหนังยุคเก้าศูนย์ไว้ครบ ทั้งความหม่นของเมืองใหญ่ ความเปราะบางของชีวิตคู่ และคำถามเชิงศีลธรรมที่ไม่มีคำตอบง่าย ๆ ว่าความซื่อสัตย์วัดกันที่กายหรือที่ใจ

เหตุผลที่คอหนังฮ่องกงยุคแสวงหาหนังเรื่องนี้จนถึงทุกวันนี้ คือการแสดงที่ทุ่มสุดตัวของ 葉玉卿 ที่แบกหนังไว้เกือบทั้งเรื่องด้วยเพียงสีหน้า น้ำเสียง และการเคลื่อนไหวร่างกายในฐานะคนตาบอดได้อย่างสมจริงชวนเอาใจช่วย ผนวกกับการปรากฏตัวของ หวง ชิวเซิน ที่เปลี่ยนความน่ากลัวให้กลายเป็นเสน่ห์ได้อย่างประหลาด ทำให้ทุกฉากที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดและความไม่แน่นอน สำหรับคนชอบหนังอาร์ที่มีพล็อตแน่น ๆ มีกลิ่นอายฟิล์มนัวร์ มีตำรวจ มีคนร้าย มีหมอ และมีเวลาจำกัดเป็นเดิมพัน นี่คือหนังที่ดูสนุกแบบลุ้นไปกับตัวละคร ไม่ได้มีดีแค่ฉากหวาบหวาม แต่มีเรื่องของหัวใจมนุษย์ที่อยากถูกมองเห็น แม้ในวันที่ดวงตามองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม