เนเคด ลันช์

Peter Weller ในบท Bill Lee (บิล ลี) คือประตูบานแรกที่พาคนดูเข้าสู่โลกของ เนเคด ลันช์ ชายวัยกลางคนที่ใช้ชีวิตสองด้านอย่างแนบเนียน ด้านหนึ่งเขาคือคนฉีดยาฆ่าแมลงหาเช้ากินค่ำในอเมริกายุคหลังสงคราม อีกด้านเขาคือคนอยากเป็นนักเขียนที่เฝ้าจดเฝ้าฝันถึงประโยคที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง เขาไม่ใช่พระเอกในความหมายของความกล้าหาญ แต่เป็นคนธรรมดาที่มีความเหงา ความกระหาย และความต้องการจะถูกมองเห็นฝังอยู่ลึก ๆ การได้ Weller มาสวมบทนี้จึงน่าสนใจมาก เพราะแววตานิ่ง ๆ เหนื่อย ๆ ของเขาทำให้บิลดูเป็นทั้งผู้สังเกตและผู้หลงทางในเวลาเดียวกัน ส่วน จูดี เดวิส ในบท Joan Frost (โจน ฟรอสต์) คือแรงดึงดูดอีกขั้วหนึ่ง หญิงสาวผู้มีเสน่ห์อันเปราะบาง ฉลาด เย้ายวน และเต็มไปด้วยความไม่มั่นคง เธอไม่ใช่แค่ภรรยาของเพื่อนนักเขียน แต่คือคนที่เข้าใจความปรารถนาของบิลอย่างประหลาด และกล้าท้าทายเขาให้ก้าวข้ามเส้นของชีวิตปกติ

ปมของเรื่องค่อย ๆ ก่อตัวจากความสัมพันธ์ที่ทับซ้อนระหว่างความรัก ความใคร่ และยาเสพติด บิลกับโจนผูกกันด้วยบางอย่างที่คล้ายการสมรู้ร่วมคิด คนสองคนที่เบื่อโลกเดิมและอยากลิ้มรสความรู้สึกที่แรงขึ้น ลึกขึ้น และอันตรายขึ้น ขณะที่ Tom Frost (ทอม ฟรอสต์) สามีของโจนที่รับบทโดย เอียน โฮล์ม เป็นนักเขียนรุ่นพี่ผู้มีอำนาจเหนือวงการเล็ก ๆ ของพวกเขา ความใกล้ชิดของบิลกับโจนจึงไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวธรรมดา แต่เป็นการท้าทายระเบียบของมิตรภาพและสถานะ เมื่อคืนหนึ่งที่เมามายและเคลิบเคลิ้มเปลี่ยนเป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด บิลจึงต้องหนีทั้งความผิดในใจและความจริงที่เริ่มพร่าเลือน เขาเลือกทิ้งเมืองที่คุ้นเคยแล้วมุ่งหน้าสู่ดินแดนปลายทางที่ว่ากันว่าเป็นสวรรค์ของนักเขียนตกอับ คนหนีคดี และนักแสวงหาอิสรภาพทางร่างกาย

โลกที่บิลไปถึงคือเมืองท่าร้อนชื้นที่เรียกว่า Interzone ดินแดนกึ่งจริงกึ่งฝันที่เต็มไปด้วยบาร์ลึกลับ โรงแรมเก่า สำนักงานที่ไม่มีอยู่จริง และผู้คนจากทั่วโลกที่มารวมกันด้วยเหตุผลเดียวกันคืออยากลืมอดีตแล้วปล่อยตัวไปกับปัจจุบัน ที่นี่เขาได้พบกับ Yves Cloquet (อีฟส์ โคลเกต์) ที่รับบทโดย Julian Sands ชายหนุ่มรูปงามผู้มีท่าทีลึกลับและเสน่ห์ทางเพศที่ชวนให้ทั้งไว้ใจและระแวงในคราวเดียว ได้พบกับ Dr. Benway (ด็อกเตอร์เบนเวย์) ของ Roy Scheider หมอลึกลับที่พูดจานุ่มนวลแต่แฝงความน่ากลัว และ Fadela (ฟาเดลา) ของ Monique Mercure เจ้าแม่ผู้กุมความลับของเมืองไว้ในมือ ยังมี Hank (แฮงก์) กับ Martin (มาร์ติน) เพื่อนนักเขียนรุ่นเดียวกันที่ตามมาถึงที่นี่และกลายเป็นทั้งพยานและคู่เปรียบเทียบของบิล บรรยากาศของเมืองนี้ถูกเล่าอย่างชื้น เหนียว และชวนเวียนหัว ทั้งเสียงพัดลม กลิ่นเหล้า กลิ่นเครื่องเทศ และเงาของแมลงยักษ์ที่คลานอยู่ในซอกหลืบของความทรงจำ

สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นมากกว่าเรื่องของชายหนีคดีคือการพูดถึงความปรารถนาในฐานะวัตถุดิบของการเขียน บิลเริ่มพิมพ์รายงานลงบนเครื่องพิมพ์ดีดประหลาดที่ดูเหมือนมีชีวิต มีเสียงกระซิบ มีความหิว และมีความต้องการของมันเอง ทุกครั้งที่เขาสัมพันธ์กับใคร ไม่ว่าจะเป็นโจนในความทรงจำ หรืออีฟส์ในปัจจุบัน หรือหญิงสาวลึกลับในบาร์ ความรู้สึกทางกายเหล่านั้นจะไหลกลับมาเป็นตัวอักษรอย่างแยกไม่ออก ความอีโรติกของเรื่องจึงไม่ได้มาในรูปฉากวาบหวามโดยตรง แต่มาผ่านสายตา สัมผัส คำพูดสองแง่ และแรงดึงดูดระหว่างผู้ใหญ่ที่ต่างรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร โทนของหนังลอยอยู่ระหว่างความฝันกับอาการเมายา ระหว่างความเหงากับความกำหนัด ระหว่างความขบขันแห้ง ๆ กับความสยองที่คืบคลานมาช้า ๆ ตามแบบฉบับหนังต้นยุคไนน์ตี้ที่กล้าพูดเรื่องเพศ เรื่องยา และเรื่องการสร้างงานศิลปะอย่างไม่ประนีประนอม

เหตุผลที่ควรดู เนเคด ลันช์ สักครั้งคือการแสดงที่ตรึงอารมณ์ของทีมนักแสดงนำ โดยเฉพาะ Peter Weller ที่แบกความสับสน ความหลงใหล และความรู้สึกผิดของบิลไว้บนบ่าตลอดทั้งเรื่องโดยไม่ต้องพูดเยอะ กับ จูดี เดวิส ที่ทำให้โจนเป็นทั้งภาพฝันและบาดแผลจริงในเวลาเดียวกัน สมทบด้วย เอียน โฮล์ม, Julian Sands และ Roy Scheider ที่แต่ละคนเข้ามาเติมสีให้เมือง Interzone มีชีวิตชีวาและน่าค้นหา นี่คือหนังสำหรับคนดูผู้ใหญ่ที่ชอบงานท้าทาย ชอบพล็อตที่ไม่ได้เล่าเป็นเส้นตรง ชอบคาแรกเตอร์ที่เต็มไปด้วยด้านมืดด้านสว่าง และชอบบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังฝันทั้งที่ยังตื่นอยู่ หากเปิดใจปล่อยตัวไปกับจังหวะหลอน ๆ ของมัน จะพบว่าภายใต้ความพิศวงทั้งหมดคือเรื่องของชายคนหนึ่งที่พยายามเรียนรู้ว่าความรัก ความใคร่ และการเขียน ล้วนต้องการความกล้าที่จะเปลือยตัวตนออกมาจนหมดไม่ต่างกัน